11 Ιουλ 2011

Όσα Παίρνει Ο Ανεμιστήρας


  •   Εξακολουθώ να πιστεύω ότι οι ηλικιωμένες κυρίες, που πάνε να γίνουν το αγαπημένο φετίχ του ραζμπλογκ,  είναι ότι πιο ενδιαφέρον, επαναστατικό  και σουρεαλιστικό βλέπεις σ' αυτή τη χώρα, σ' αυτές συν υπάρχουν αρμονικά  κάποια αγαπημένα "αντίθετα" που ευδοκιμούν στο ελλαδικό τοπίο: αγάπη και μίσος, αποφασιστικότητα και διστακτικότητα, συντήρηση και πρόοδος κλπ κλπ
  •  Παρ' όλα αυτά οι φίλοι,οι περισσότεροι  στην δραστήρια δεκαετία των τριάντα, προτίμησαν άλλα  πιο ακραία και μοντέρνα σπορ.
    • Βάζω τον ανεμιστήρα στο τέρμα.

    • Ο τόπος γέμισε εκ νέου υποκριτές  , και οι μεν και οι δε(και οι δεν, ακόμη) πιπιλίζουν λόγια που δεν πιστεύουν, λένε υπερβολές, αναμασάνε κακοπαιγμένα σέβεντις  στην Πλατεία, όπως θα κάναν στα νιάτα τους κι αυτοί εκεί μέσα, ακούνε όλοι τους Βασίλη(!),  και η χώρα ζει καθημερινά πολλαπλές, μικρές επιστροφές στο παρελθόν.
    • Και οι πρωταίτιοι του πλιάτσικου παραμένουν έξω...
    •  Εντάξει , ας το παραδεχτώ, η πολιτική στην Ελλάδα είναι μια χοάνη κοπράνων που σε ρουφά και σε πνίγει,  η εικόνα του Ελληνικού Κοινοβουλίου είναι  η χειρότερη που θα μπορούσε να γίνει. Η πρόσφατη φαιδρή οπερέτα με τις γαλαζοπράσινες αντεγκλήσεις,  για το πότε ήρθε στ’ αλήθεια η δημοκρατία στη σύγχρονη Ελλάδα,  απέδειξαν για μια δισεκατομμυριοστή φορά το χαμηλό της κατάστασης και σ’ όλα τα παραπάνω συνέτεινε και  η βουβή παρακολούθηση του προαναφερθείσας κοκορομαχίας  απ’ τους εκπροσώπους της αριστεράς.  Που είναι ο σχεδόν συνομήλικος μου Τσίπρας; Γιατί κανείς δεν πετάχτηκε επάνω να επισημάνει με λόγια καθαρά  το γελοίο της κατάστασης σε εποχές, μάλιστα, που οποιαδήποτε περιττή κουβέντα και πράξη μπορεί να αποβεί καταστροφική.  Και περισσότερο λυπάμαι για κάποια υγιή μυαλά , που θέλω να πιστεύω ότι υπάρχουν ακόμα εκεί μέσα, κάποιοι νέοι άνθρωποι που δεν έχουν μπει ακόμα για τα καλά σ’ αυτή τη χοάνη που έλεγα παραπάνω...
    •   Απ' την άλλη πολύ φοβάμαι ότι τα υψωμένα  χέρια δεν οδήγησαν την μεταπολιτευτική  Ελλάδα που εγώ θυμάμαι, σε σπουδαία πράγματα. Εντάξει , η  φοβερή αδικία, ο χαμένος ιδρώτας(όσων δουλεύουν και  δεν κοροϊδεύουν τον εαυτό τους) είναι πολύ ιερά πράγματα. Αλλά πάντοτε  κάτι πάει στραβά όταν η γροθιά αρχίζει και  σηκώνεται. Κάτι χαλάει σ' αυτή την ακριβή ισορροπία και το ευγενές μετατρέπεται σε χυδαίο.  Έτσι, η υψωμένη γροθιά των όψιμων δικτατορικών και μεταδικτατορικών χρόνων, μετατρέπεται σε άσχημη σημαία πλαστική του ογδόντα  ,λίγο μετά ξεσαλώνει για το πανευρωπαϊκό και ξεσπαθώνει για το "μακεδονικό". Για μια στιγμή, εκεί γύρω στο 2000 η γροθιά ξεκουράζεται ή μετατρεπόμενη σε χούφτα, ασχολείται με άλλα πράγματα και τώρα, να που πάλι, επιστρέφει με τη μορφή της μούντζας αυτή τη φορά... 
    • Απ'  τον Έλληνα δεν έλειψε ποτέ η «αγανάκτηση», τριάντα τόσα χρόνια που θυμάμαι το εαυτό μου , αγανακτισμένος ήταν πάντα , αλλά πάντα  με τους απέξω, ποτέ με το δικό του σπίτι. Το είχε καταλάβει καλά αυτό ο Ανδρέας Παπανδρέου, και του το καλλιέργησε στο έπακρο, βγάζοντας του και άλλα, ακόμα  πιο χαμηλά ένστικτα. Δεν είναι τυχαίο , ότι  η αυστηρή πατερναλιστική του φιγούρα, εμφανίστηκε  και πάλι νεκραναστημένη , σαν υπενθύμιση (?), στις κολώνες της πολύπαθης μας πόλης. Η μορφή του υπερήλικα οργισμένου  Μίκη Θεοδωράκη στα Προπυλαια είναι άλλη μια απόδειξη των παραπάνω.  Ο Έλληνας δεν έχει, ακόμα,  μάθει να δρα ώριμα από μόνος του, χωρίς την θαλπωρή του όποιου εθνικού του ή ιδεολογικου του πατερούλη.
    • Τα υπόλοιπα είναι χιλιοειπωμένα: Ασφυξιογόνα αέρια , Ακροδεξιοί Ροπαλοφόροι, Γιαούρτωμενοι εκπρόσωποι, Μαλί της γριάς, Φρικτά πράσινα φωτάκια και δώδεκα εκατομυρια  οικονομικοι αναλυτες .
    •  Μα πιο πολυ με στεναχωρουν οι φίλοι που δεν καταλαβαίνουν... 
    • Το παρόν μπλογκ δεν πέθανε, απλά αναρωτιέται προς τα που να συνεχίσει.  Μπαϊλντισμένο μες την Έρημη Χώρα στέκεται στο σταυροδρόμι με τις πολλές πινακίδες και δεν ξέρει ποιον δρόμο να πάρει. Έτσι ακριβώς νοιώθω, έρημος και αναποφάσιστος.

      4 σχόλια:

      silentcrossing είπε...

      Το παρόν μπλογκ είναι αεράκι δροσερό που φυσάει σε μυαλά που θέλουν να είναι ελεύθερα, και ακολουθώντας το βόρειο οδικό άξονα φέρνει και σε 'μας λίγη από τη μελαγχολία του. Να συνεχίσει εκεί που οδηγεί η ερημιά-εκεί ακριβώς είναι και ο θησαυρός του.

      OZA ROUGE είπε...

      Δεν ξέρω αν έχει περάσει μεγαλύτερη κοινοβουλευτική παρακμή. Μερικές φορές αναρωτιέμαι ποιός είναι μεγαλύτερο ρεντίκολο οι δικοί μας ή η υπόθεση Μπερλουσκόνη. Απο τότε που η πολιτική έγινε πολυπόθητη καριέρα δε νομίζω οτι μπορούμε να μιλάμε για κάτι άλλο και δυστυχώς ειναι φαύλος κύκλος σαν το η κότα γέννησε το αυγό ή... Το πρόβλημά ειναι πως όπως έχει η κατάσταση δεν φαίνεται φως στο τούνελ κυρίως λόγω της πολιτικής και κοινωνικής ανωριμότητας του Έλληνα όπως πολύ σωστά είπες.
      Έχω και γω τις ίδιες εμμονές με τις ηλικιωμένες κυρίες. Οταν τις βλέπω στο δρόμο φαντάζομαι το σπιτι τους με μια διακριτική μυρωδιά ναφθαλίνης και σε ένα ντουλάπι που έχει πάντα κρυμμένο ένα βάζο με γλυκό του κουταλιού. Σήμερα συνάντησα την ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος μου, φορούσε ένα τιρκουαζ παντελόνι και ένα φλοραλ πουκάμισο, με ένα φούξια κραγιόν στα χείλη και γυαλιά ηλίου α λα Τζάκη Ο, απο άλλο κόσμο ερχόμενη ίσως και καλύτερο ...
      Και μην ανησυχείς προς τα που να συνεχίσεις, απλά προχώρα...

      chirine nour είπε...

      εγώ θέλω μόνο να σου πω: καλό καλοκαίρι και με το καλό το σεπτέμβρη!!!

      raz είπε...

      @silentcrossing-ευχαριστώ για όλα τα ωραία που μου γράφεις! καλό υπόλοιπο καλοκαιριου.
      @OZA ROUGE -περιμένω φωτογραφίες!!! ευχαριστώ για το "προχώρα"!
      @chirine nour - χαιρετώ έναν απο τους φανατικότερους σχολιαστές μου! καλό σου καλοκαίρι και ευχαριστώ για το σεπτεμβριάτικο!

      www.slowfood.com

      επισκεπτεσ:

      count website traffic

      Αναγνώστες