Εθνικός Αλεξανδρούπολης, μπλε πλαστικά καθίσματα , σπασμένοι προβολείς, και ένα γκράφιτι "welcome to hell". Ησυχία. Ένας γλάρος πετάει. To γήπεδο της πόλης περιμένει τη Κυριακή.
Κυριακή παρά Κυριακή, μαζεύονται εδώ οι λιγοστοί φίλαθλοι. Άνδρες , με μπλε κασκόλ ροκανίζουν το κυριακάτικο απόγευμα τους, μασουλώντας, βαρετά σάντουιτς με λουκάνικο και μουστάρδα πριν αρχίσει το ματς.
Στο ματς σπάνια ακούς φωνές χαράς, πιό συχνά ακούς το προπονητή να γαβγίζει σε κάθε σφύριγμα. Σαν γνήσιος Έλληνας, αισθάνεται διαρκώς αδικημένος και του ρχεται να σκάσει.
Στα γήπεδα η Ελλάδα , άλλοτε, αναστέναζε. Μετά αναστέναζε κάτω απ’'το μπαλκόνι ενός ηγέτη, πιο πρόσφατα στα σκυλάδικα ή στη Τιβι, τώρα πια δεν ξέρω... Ίσως έχει ξεχάσει γιατί αναστενάζει.
Το εγχώριο ποδόσφαιρο, παραπαίει ξανά, η μνήμη των ημερών του Euro μοιράζεται πλάι στα " Τραγούδια του Αγώνα", στις Κυριακάτικες Εφημερίδες.
4 σχόλια:
Η Ελλάδα βαριέται αφόρητα και δεν το κρύβει... Τα περισσότερα από συνήθεια για μια συνήθεια δίχως νόημα. Περασμένα μεγαλεία και θλίψη. TV και ξερώ ψωμί έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό τηλεθέασης άνω των 15 στην ευρώπη. Πολλά φιλιά Papado
Γουρλίδικη η γκρίνια μου τελικά. Η Ελλάδα στο Μουντιάλ!
Γειά σου Papado!
όντως σε ενα άδειο γήπεδο ίσως μπορούμε να τα σκεφτούμε...αλλά πάλι κατι δεν κάνουμε καλά αν πάμε στο γηπεδο για να σκεφτούμε...
ας συνεχισουμε τον δρομο που ανοιξε ο Οτο
@mondouble- ετοιμάζω λίστα για φίλμ
δές αυτό:http://seagazing.blogspot.com/2009/11/20.html
Δημοσίευση σχολίου