14 Οκτ 2009

Α. Ανθρωπογεωγραφία. 1. Νεκροί και Μνημεία.




Άνθρωποι πάνε κι έρχονται διαρκώς. Οι παλαιοί δίνουν τη θέση τους στους νέους. Σε κάποιο σπίτι κάποιοι πανηγυρίζουν, σε κάποιο άλλο, λυπούνται. Δεν πάει πολύς καιρός,  ,που, περνώντας ένα βράδυ από έναν πεζόδρομο ,  είδα από μια ορθάνοιχτη πόρτα να ξενυχτάνε ένα νεκρό. Το σπίτι ήταν κατάφωτο σαν σε γιορτή, γυναίκες στα μαύρα μιλούσαν χαμηλόφωνα γύρω από το στολισμένο φέρετρο. Τα κάδρα με τις φωτογραφίες έτσι όπως ήταν τοποθετημένα, ακριβώς πάνω απ’ το κεφάλι του πεθαμένου, έμοιαζαν με τις αναμνήσεις του , εικόνες μιας ζωής, που ξαφνικά πάγωσαν, ακινητοποιήθηκαν και κρεμάστηκαν. Για αυτούς που έχουν φύγει, μένουν μόνο οι φωτογραφίες, στοιχεία που, αντί να κρατήσουν ζεστή τη μνήμη τους, υπογραμμίζουν το πόσο μακρινή και δυσβάσταχτη  είναι η απόσταση μεταξύ ζωής και θανάτου, μεταξύ του τότε και του τώρα.  Άλλοτε πάλι οι ζωντανοί της πόλης τιμούν αυτούς που «έφυγαν» , δίνουν τα ονόματα τους σε δρόμους, πλατείες, και πολιτιστικούς συλλόγους, απονεκρώνοντας έτσι, τη πιο ζωντανή πλευρά τους. Στο τέλος ξεχνάς εντελώς, ότι όλα αυτά τα μαρμάρινα ονόματα, ήταν κάποτε άνθρωποι ζωντανοί που περπατούσαν, ίδρωναν, γλεντούσαν κάπου εδώ. Όπου και να ψάξω μες στην πόλη, δεν βρίσκω ούτε ένα μνημείο που να θυμίζει ανθρώπους που έζησαν, όλα θυμίζουν νεκρούς.

2 σχόλια:

Ωρίων ΄Δ είπε...

Θα πρεπει να θυμόμαστε το παραλθόν μας, μέχρις ένα βαθμο βεβαια, να σκεφτόμαστε οτι σε εμάς πίστεψαν πολλοί άνθρωποι που δεν βρίσκονται πια μαζί μας και δεν πρεπει να τους απογοητεύσουμε,
Τα ολόλευκα αγάλματα όντως δεν φημίζονται για την ζωντάνια τους... Δοκίμασε μέρη όπου κυριαρχούν ζωγραφιές και φωτογραφίες. Προσφατα πήγα στο καφέ της Μελίνας στην Πλάκα, ένα καφέ γεμάτο φωτογραφίες, ένιωθες ότι τώρα όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα κατεβαιναν απο τον τοίχο και θα άρχιζαν να χόρευαν χαμογελώντας εξω καρδιά :)

raz είπε...

@ Ωρίων 'Δ
καλώς σε βρήκα φίλε!
ο έλληνας έχει τη τάση να θυμάται και ν' αναποπολεί μ' έναν στείρο κ αντιδημιουργικό τρόπο, επομένως και τα μνημεία μας είναι της ίδιας νοοτροπίας. το θέμα είναι οτι όταν η μνήμη δεν ανοίγεται στο τώρα ,στη καθημερινότητα, καταλήγει ανάμνηση, μελό ή ακόμα και φανατισμός.

www.slowfood.com

επισκεπτεσ:

count website traffic

Αναγνώστες